Zaterdag 9 mei

De laatste dag alweer. De buienradar voorspelt niet veel goeds, onweer en bliksem. Maar voorlopig blijft het droog en we proberen het maximale eruit te halen. 

Eerst een paar mysteries oplossen: wie heeft de koersbroek van Fred gesjoepd, daar kan niemand anders in zonder van geslacht te veranderen. En wie heeft het achterwiel van Frank gelost?

Op goed geluk springen, kruipen we een laatste keer op onze fiets. Het blijft voorlopig droog en we halen zelfs de zee in het zuiden. De terugweg leidt langs Llucmajor, meteen onze laatste pitstop. De eerste druppels vallen, maar we slalommen eromheen en slagen er nog droog thuis te geraken. Ruim 400 km, meerdere 1000en hoogtemeters, de prijzen zijn uitgedeeld, iedereen tevreden. Het thuisfront wellicht ook, want mooi afgetraind lichaam met flinke kuiten. 

Ondertussen regent het onophoudelijk. En verdorie zo kou als in Oostende op oudejaarsavond. Het restaurant gaat veel moeten goedmaken. En de laatste tonic.

Super lekker gegeten, en nadien ons oog laten vallen op een lokaal bruin cafeetje en de lokale schoonheden.  We moeten er niet meer woorden aan vuil maken.

Morgen keren we weder, de vrouwtjes gaan tevreden zijn. En wij ook, want woensdag ruilen we de gin tonic’s weer in voor de Keytes bij Hilde in de Vlas, hahaha. 

Nog een laatste tip voor Peter en Dirk: volgende jaar op tijd inschrijven hè !

Vrijdag 8 mei

Pff, de zon laat het afweten, net terwijl we onze klimmers benen hebben teruggevonden. We hebben ons oog laten vallen op de Coll de Sóller, eentje buiten categorie, althans volgens onze leeftijd haha. De strijd om het bergklassement ligt nog volledig open. Tjess offert zich de eerste 30 km op om de tegenstand af te matten met een verschroeiend tempo en zet ons fris af aan de voet in Bunyola. Onderweg zagen we nog verschillende triatleten warm rijden voor de wedstrijd morgen. Maar wij zijn geen eendagsvliegen en concentreren ons op het grote rondewerk.

Met de vingers in de neus bereiken we de top, en dalen we nog af naar Port Sóller voor een kleine pitstop. De terugklim laveren we de eerste kilometers tussen de vele auto’s en bussen toeschouwers, die nadien de tunnel inrijden en ons rustig onze inspanningen laten doseren. Veilig dalen we af, iets teveel haarspeldbochten en natte plekken om onze gebruikelijke hogesnelheidstrein te lanceren.

Tweederde zit erop, meer dan 1000 hoogtemeters, we doen ons tevreden aan de lokale bevoorrading te goed, want het peloton zal niet meer terugkomen. Ideaal moment want de hemelsluizen hebben zich tijdelijk geopend. Veel O2 in de lucht en licht euforisch (voor de insiders: Kurt noemt het pijn in de kop), malen we de laatste 30 km’s af aan een tempo dat menig van onze lezers jaloers zou maken. Enkel één leegloper van Wim houdt ons tijdelijk op. Maar in een wip is de band vervangen op F1 wijze.

Colaatje, oké, biertje, douche en eindelijk wat kleur op doen aan het zwembad, want we worden beloond op een lekker warm avondzonnetje. Echt barbecueweer en met een expert als Tjess prijzen we ons gelukkig. En met een gin tonic !

We kunnen het weekend beginnen , lekker eten, vino en wilde verhalen, met een achtergrond met goede oude rockmuziek. Nog één ritje te gaan, het leven gaat sneller met goede maten.

Woensdag 6 mei

Heerlijk lekker uitslapen. Allez, dat was het plan, maar ambitieus als we zijn, plannen we vandaag al een koningin rit, dwz meer dan 100 kilometer.

De lokale bakker is tegelijkertijd een lokale verzamelplaats voor een koffietje. Tjess en ik laten ons niet kennen en doen mee. Idyllisch. De rest heeft ondertussen de ontbijttafel gedekt. Een geoliede machine.

De calorieën worden nauwkeurig nagemeten en afgewogen evenals onze electrolyten en vochtbalans. 

We zijn voor we het goed weten al halverwege en in Portocollom beland aan de lokale jachthaven, een colaatje en terug 15 km klimmen tot de plaspauze (haha, 60+) en een broodje. De weergoden waren ons tot nu toe goedgezind want de rest van het binnenland was overtrokken met een gitdonkere wolkendek met bijhorend watergeweld. Het broodje gaf ons weer superbenen, met snelheid vlot boven de 40 - 45 km/u, of was het bergafwaarts? Steeds meer plassen op de weg, soms verraderlijk glad, dus geroezemoes in het peloton. Uiteindelijk vlot 101 km, met snelheid boven de 25, niet slecht voor zo’n heuvelachtig parcours, en zeker niet voor ons plat Oostends volk.

Helemaal onder het slijk, en goed doorweekt door het opspattend water spoelen we eerst onze fietsen af en zetten we de wasmachine aan het werk. 

Lekkere douche, paar werk meetings voor sommigen onder ons, en dan duiken we in de gin tonics. De rest ben ik vergeten, of toch niet helemaal. Kurt toonde zijn zangtalent en produceerde een nieuwe zomerhit. “Dat heet dan gelukkig zijn…”

Zijn aaibaarheidsfactor werd nog groter, Pommelien is gewaarschuwd. 

Tjess staat ondertussen aan de barbecue. 

Straks voetbal. Leven is heerlijk.

Er waren enkele Franse fans onder ons, Kurt en Frank en Tjess die eigenlijk niet beter wist dan dat de bal rond moet zijn, die behoorlijk veel leedvermaak hadden met onze Duitse vrienden. Zelfs onze gasten in het buurthuis langs ons amuseerden zich kostelijk met onze zangkoren en oplaaiende discussies; ze kwamen uit Polen, maar zelfs onze taalknobbel Kurt kon niet uitmaken of ze van de Zuidpool of Noordpool kwamen. 

Geleidelijk aan kwam er een einde aan onze voorraad bier en wijn, dus bedtijd. Knrrrrrr…knrrrrrrr…..